Spring Break, Bloody History and the Future

De afgelopen periode was er een van tegenstrijdigheid: nieuwe ervaring en bekende ervaringen, spanning en verveling, positieve gevoelens en negatieve gevoelens. Hoewel de periode bestond uit zo’n 4 weken is hij het beste samen te vatten aan de hand van één week: Spring Break.
Iedereen kent het principe van Spring Break: het is de Amerikaanse variant van de Europese ‘zuip vakantie’ aan de Costa del Sol. Het beeld dat wij als Europeanen kennen van Spring Break komt voornamelijk uit films: witte stranden aan een blauwe zee, zwembroeken en bikini’s, dagenlange feesten, en natuurlijk een overmaat aan alcohol. Dat idee had ik ook toen er plannen werden gemaakt voor ‘onze’ Spring Break. Helaas werd deze droom ruw verstoord door de duizelingwekkende prijs van vliegtickets richting de kust en de prijzen van hotels in populaire steden als Los Angeles en Las Vegas. Het idee om een traditionele Spring Break te vieren was dus al vrij gauw vervlogen. Een leuk alternatief leek mij een roadtrip, maar ook dat zou aardig in de papieren lopen, dus ook dat spreekwoordelijke feestje ging niet door.

Uiteindelijk werd mijn Spring Break net zo spannend als een damwedstrijd in rusthuis De Zonnebloem. Ik heb een week doorgebracht in de Denver Public Library, waar ik mijn dagen spendeerde in de archieven van de Western History Society Denver om onderzoek te doen voor mijn master thesis. Als een feestvakantie niet tot de opties behoord, kan ik maar net zo goed de week nuttig besteden, nietwaar?

Wat de vakantie toch tot een geweldige ervaring maakte, was de reis van en naar Denver. De heenreis bracht mij namelijk langs ‘Mt. Little Bighorn’. Voor degene die niet weten wat dit is: Mt. Little Bighorn was in 1876 het toneel voor één van de imposantste veldslagen in de geschiedenis van Amerika. Op 25 en 26 juni werd het 7e Cavalerie regiment van het Amerikaanse leger, onder leiding van Generaal George Armstrong Custer, aangevallen door een alliantie van Lakota, Cheyenne en Arapho indianen, onder leiding van legendarisch stamhoofd Sitting Bull. Custer voerde een verloren strijd: zijn 700 man waren geen partij voor de 2000 indianen, en de veldslag staat dan ook niet voor niets bekend als Custer’s Last Stand. Na een gevecht op leven en dood lagen 258 Amerikaanse soldaten gesneuveld op het slagveld, vergezelt door hun legendarische generaal. De veldslag zou de geschiedenisboeken ingaan als de meest desastreuze nederlaag van het Amerikaanse leger in de geschiedenis.

Als geschiedenisstudent is het altijd bijzonder als je een historische locatie kunt bezoeken. Het is leerzaam en interessant om te zijn waar de geschiedenis die je zo gretig bestudeerd heeft plaatsgevonden. Maar er is meer dan dat. Mt. Little Bighorn is geen typische trekpleister voor toeristen, zoals we die kennen van stedentrips in Europa. Little Bighorn ligt op de grens van Montana en Wyoming, en dit gebied kan ik alleen maar omschrijven als een leegte, een verlaten land. Niet omdat er niemand woont of omdat er niets te doen is, maar vanwege het gevoel. Little Bighorn ligt in een indianen reservaat, the Crow Indian Reservation, een gebied twee keer zo groot als Noord-Brabant, en heeft net geen 8000 inwoners. Afgezien van een paar bomen, een rivier en enkele heuvels, bestaat het gebied uit dor grasland. Als je er doorheen rijdt, voelt het aan als een spooklandschap; het enige wat je ziet is gras, rotsen en enkele krakemikkige huizen.

Dit is de aanloop naar Mt. Little Bighorn, en eigenlijk is dat wel toepasselijk. Het heeft iets realistisch als je door een mistige, koude morgen naar een slagveld rijdt, omgeven door een treurig landschap. Het is ook niet zo dat Mt. Little Bighorn een herkenningspunt is; het is niet veel hoger dan een duin en is slecht te herkennen aan een klein monument, nauwelijks zichtbaar vanaf de snelweg. Het enige teken van leven in de directe omgeving is een tankstation, waar heel toepasselijk een ‘Native giftshop’ in is gevestigd. Het is alsof men liever niet heeft dat er mensen komen kijken naar dit stukje duistere Amerikaanse geschiedenis.
Aan de ‘voet’ van Little Bighorn staat een klein museum, waar je enkele overblijfselen van de veldslag kunt bezichtigen. Vervolgens loop je enkele honderden meters naar de ‘top’ van de berg, naar een monument ter eren van de gevallen soldaten en indianen. Vanaf de top kijk je uit over het slagveld, waar her en der kleine grafstenen staan die aangeven waar de slachtoffers hun laatste adem uitbliezen. Maar dit is niet wat deze plek bijzonder maakt: het is het geheel. Als je daar staat, uitkijkend of een laatste rustplaats van duizenden mensen, met op de achtergrond een dor landschap, onaangeraakt door de moderne samenleving, overschaduwt door een grijze hemel, kun je pas echt proberen te beseffen wat hier ooit heeft plaatsgevonden. Ik heb daar zeker 20 minuten gestaan, proberend mij in te leven in de lang vergane veldslag. Hoe moet dat er uit hebben gezien, die kleine heuvel, omringt door 2000 furieuze indianen? Hoe moet Custer zich hebben gevoeld, wetend dat zijn dood aanstaande was? Zou die dag in 1876 net zo grauw en treurig zijn geweest als die koude dag in maar dat ik er stond?

Als geschiedenisstudent kun je niet direct in aanraking komen met datgene wat je bestudeerd: maar je kunt het wel proberen. En terwijl ik daar stond, op het sterfbed van vele zielen, besefte ik weer waarom het zo belangrijk is dat we blijven proberen om de geschiedenis tastbaar te maken. Te blijven proberen mensen bewust te maken van het verleden. Meer dan dat kunnen we immers niet doen. Ik ben blij dat ik de kans heb gehad om dit stukje verleden te ‘ervaren’. Het kan alleen maar bijdragen aan mijn kennis als ik weer eens over Little Big Horn of Custer’s Last Stand lees.

Mijn verblijf in Denver was gelukkig iets vrolijker, al was het niet alleen maar rozengeur en maneschijn. De stad zelf is prachtig: een metropool met uitzicht op de witte toppen van de Rocky Mountains. Het centrum is werkelijk fantastisch, met alles wat je maar kunt bedenken op loopafstand en omgeven door wolkenkrabbers. Niet ver buiten het centrum ligt Sports Authority Field, het stadion van de Denver Broncos, een American Football team (wat een fantastische ervaring was, aangezien ik groot fan ben van deze Amerikaanse sport). En voor een momentje genieten in de zon kun je een korte wandeling maken naar Capitol Hill, een park tussen twee imposante gebouwen, die dienstdoen als gemeentehuis en rechtbank.

Helaas is dit park ook de thuishaven van de vele honderden daklozen die Denver ‘rijk’ is. De reden voor de aanwezigheid van zoveel daklozen in Denver is simpel: legale wiet. Uit gesprekken met meerdere mensen is gebleken dat sinds 1 januari 2014 het aantal daklozen in Denver is geëxplodeerd, vanwege de mogelijkheid om legaal wiet te kopen. Geen idee of het echt waar is, maar het klinkt wel logisch. De aanblik van zoveel daklozen op één plek doet je nadenken over de waarde van ‘the American Dream’. In Amerika maakt het niet uit waar je vandaan komt, wie je bent of wat je kunt: iedereen kan het maken in Amerika, aldus het ideaal. Maar de werkelijkheid blijkt toch anders: de meeste mensen maken het niet, en sommige van hen eindigen ronduit in de goot. Ik ben geen tegenstander van kapitalisme en in zekere zin geloof ik (misschien tegen beter weten in) in het ideaal van the American Dream. Maar hier zie je toch in zekere zin de duistere kant van kapitalisme: niet iedereen plukt de vruchten van het kapitalisme; sommige van ons plukken helemaal niets.

Heeft me wel aan het denken gezet. Ik ben over 3 maanden klaar met studeren (hoop ik). Maar wat dan? Wat ga ik doen? Ik heb altijd gedacht, dat zien we dan wel weer. Maar het is bijna ‘dan’ en concrete ideeën over de toekomst hebben zich nog niet gevormd. En hoe leuk ik het ook vind om me in te beelden hoe de geschiedenis eruit moet hebben gezien, dat brengt geen brood op de plank. Maar goed, daar ga ik me nu niet druk om maken, er is namelijk nog genoeg werk te verzetten voor ik echt ‘student af’ ben.

Dat zal komende weken mijn bezigheid zijn: onderzoek doen, schrijven en boeken lezen. Geen uitstapjes meer in de wondere wereld van Amerika, geen aanvaringen meer met de bijzondere karaktertrekjes van de Amerikaanse cultuur. Gewoon weer Oudhollands ‘de boeken in’. In april komen er nog wel een paar bekenden overwaaien naar Bozeman (mijn ouders), maar dan zal mijn volgende grote avontuur pas weer plaatsvinden in mei: een reis langs de westkust. Ik kijk ernaar uit om meer van dit fascinerende land te kunnen ontdekken, want hoe langer ik hier verblijf, hoe meer ik te weten wil komen over the U S of A en de mensen die er wonen. En dan is het alweer tijd om terug te keren naar Nederland, naar verloofde, vrienden en familie, en mij voor te bereiden op ‘het echte leven.’ Maar nu nog even genieten van het student zijn, de deadlines, boeken, stress, bibliotheken, stapels boeken, oude archieven, falende computers, lange nachten voor een beeldscherm, twijfels over de denkend vermogen, frustraties over het niet functioneren van je hersenen om half 4 ‘;s nachts, geen tijd meer hebben voor uitgaan/sporten/feestjes/relaxen/tv kijken etc. Maar wat zal ik het missen!!!