The Big Empty indeed...

Het is zondagavond, kwart over 7 en ik kruip weer achter mijn laptop voor een episch verhaal over het mijn epische reis in Amerika. De vaste lezer zal denken: "Oh mijn god, wat heeft die mafkees nu weer voor leuke, coole, en mega-awesome dingen hebben meegemaakt deze week?!?!" Maar helaas, het kan niet altijd feest zijn. Het was een week van vreemde ervaringen en gemengde gevoelen.

De week zelf was de beste week tot nu toe. Na 6 weken heb ik eindelijke Selma weer gezien! Hoeveel geluk heb ik met een verloofde die voor 7 dagen 'even' naar Amerika komt vliegen om deze geweldige ervaring met mij te delen? Vorige week zaterdag lande ze om 10 uur 's avonds en konden we eindelijk weer even knuffelen. (Mensen die nu denken: "haha, gaaayyyy!!": misschien wel, ik ben ook maar een mens)

Enfin, na aankomst volgde een topweek. We hebben het onwaarschijnlijk prachtige Yellowstone Park bezocht. Yellowstone is een National Park in Montana/Wyoming/Idaho, beroemd om zijn geometrische activiteit (geisers etc.) en het feit dat 's wereld grootste supervulkaan zich onder het oppervlak bevindt. Maar wat het voor mij bijzonder maakte, is het overweldigende, panoramische landschap dat zich voor je ogen ontvouwt als je het park binnen rijdt. Naaldbossen zover het oog reikt, slechts onderbroken door hagelwitte velden. Rivieren, watervallen en kloven banen zich een weg door dit landschap, teneinde uit het oog te verdwijnen aan de horizon, die zich laat kenmerken door uitlopers van de Rocky Mountains. De witte reuzen werpen een soort naargeestige schaduw over het landschap wanneer de zon ondergaat. Als nietig mens voel je een soort weemoed over je heen komen, het gevoel dat je eigenlijk maar heel erg klein bent.

Het enige wat enig zins kan tippen aan het fenomenale landschap, is de enorme verscheidenheid aan dieren die het landschap bewandelen. Bizons, elanden, verschillende soorten bokken, roofvogels, wolven en coyotes; allen maken ze deel uit van een gigantisch ecosysteem, waar mensen eigenlijk niet in thuis horen. Dat blijkt wel uit het feit dat in de winter slechts één weg geopend is, er slecht enkele aangegeven wandelpaden zijn, en het feit dat je jezelf veiliger waant in een auto dan erbuiten (hoewel dit wel eens te maken zou kunnen hebben met het feit dat er 345.088 bizons rondlopen in het park, en die er geen boodschap aan hebben als er een auto op hun weg rijdt). Het is duidelijk dat de natuur in Yellowstone op de eerste plek komt en dan pas de toerist. En zo hoort het ook. Yellowstone heeft gedurende de geschiedenis onderdak geboden aan zowel Amerikanen als Indianen, en het moge duidelijk zijn dat de Indianen beter wisten hoe ze om moesten gaan met deze plek: nederig en respectvol.

Het bezoek aan Yellowstone was het hoogtepunt van de week, maar de resterende dagen hebben ons ook prima vermaakt. Bozeman is een stad waar je niet eens echt weg hoeft te gaan om iets te zien; je kunt gewoon de deur uitlopen en kijken waar je voeten je heen leiden. Overal om je heen zie je architectuur, geschiedenis, en kunst, iets wat kenmerkend is voor een Bozeman. Ook kun je hier uitstekend uit eten en gezellig een drankje doen, dus aan gezelligheid keen tekort!

Helaas komt aan al het leuke een einde, en zaterdagochtend om half 6 heb ik Selma weer uitgezwaaid. Nu kennen een hoop mensen mij als een man met een grote bek als het op bepaalde zaken aankomt, maar ik moet eerlijk toegevend at ik me sinds zaterdag ochtend half 6 ronduit verrot voel. Ik voel me alleen. Vreemd, aangezien ik van 2 januari tot 15 februari alleen ben geweest en het helemaal te gek vond.

Noem het heimwee, maar na een week met je geliefde merk je pas goed wat je voor een half jaar hebt achtergelaten: je dagelijks leven. Natuurlijk was alles in Amerika spannend en leuk toen ik aankwam, maar toch mis ik ook bepaalde zaken uit Nederland. Uiteraard mijn verloofde, maar ook familie en vrienden. Biertje pakken in de kroeg, koffie bij pa en ma, beetje slap ouwehoeren met broertjes, studio sport op zondagavond; allemaal dingen waarvan je niet beseft hoe belangrijk dat is in het leven, tot je een periode zonder moet.

Maar goed, ik ben van nature geen pessimist, dus ik ga me even verblijden met wat oer-Amerikaans vermaak: basketbal kijken en een biertje drinken. Want hoe erg ik Nederland, vrienden en familie ook mis, die 3 maanden zijn zo voorbij, dus vanaf morgen gaan we er weer het beste van maken. Montana doet nu zijn bijnaam 'The Big Empty' eer aan, maar daar kan ik me natuurlijk niet door laten leiden. Dus groetjes, Nederland, mis je en zie je snel weer, nu nog even van de VS genieten!!!


Ps. ik weet dat dit een slijmerig verhaal is, met emoties en zo, dus om het testosteron iets op te krikken hier een plaatje van een man die met een beer worstelt:

https://www.google.nl/search?q=bearwrestling&safe=off&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ei=mckKU6npB4S8oQSjxIDwAQ&ved=0CAgQ_AUoAg&biw=2000&bih=964&dpr=0.8#facrc=_&imgrc=PRDeMAvvPOzVIM%253A%3BkAznOxyVhTLvkM%3Bhttp%253A%252F%252Ffc01.deviantart.net%252Ffs17%252Ff%252F2007%252F134%252F8%252F8%252FBear_Wrestling_by_jameson9101322.jpg%3Bhttp%253A%252F%252Fjameson9101322.deviantart.com%252Fart%252FBear-Wrestling-55352262%3B720%3B446